Zaterdag 9 augustus was het zover ik zou voor de eerste keer in mijn korte wielercarrière een (deel van een) klassieker gaan fietsen, en wat voor één, Luik - Bastenaken - Luik. Samen met Ive Vinke die ook voor het eerst mee ging is de keus gevallen op de 130 km, met officieel 1800 hoogtemeters.

Zaterdagnacht om 01:15 uur (ja dit lezen jullie goed) ging de wekker, om kwart over twee moesten we in Wezep zijn om met de bus naar Luik te vertrekken. Ive en ondergetekende reden met de Cracks mee die de volledige afstand zouden fietsen en onderweg kregen we van verschillende kanten al de nodige tips over de verschillende beklimmingen en over eigenlijk alles waar we tegenaan zouden kunnen lopen. Onderweg werd er vlak voordat we Ad op moesten pikken bij Ohé en Laak nog even gestopt worden voor koffie, koek en wat sanitaire bezigheden, blijkbaar begonnen de zenuwen toch een beetje op te spelen ;-) .

Rond kwart over vijf, half zes waren we in Luik, waar we door vrijwilligers van Le Champion naar een parkeerterrein op vijf minuutjes lopen van de start werden geleid. Gelukkig konden de benen even gestrekt worden in de korte wandeling naar het Luikse congrescentrum waar de organisatie zich tijdelijk gevestigd had. Hier hebben we de spullen opgehaald, een stempelkaart en een heus stuurbordje met nummer 4074. Ondertussen maar begonnen aan een ontbijt van krentebollen om alvast wat energie tot me te nemen voor wat nog zou komen.

Na de groepsfoto aan de start is de groep die 230 km ging fietsen om kwart over zes vertrokken. Ondertussen waren we wel toe aan een bakkie koffie, dit blijkt in een hotel waar het chaos is omdat er heel erg veel fietsers tegelijkertijd willen ontbijten gewoon gratis te zijn. Na een beetje heen en weer gepraat zijn Ad en Dick met de volgauto naar Baraque de Fraiture gereden en hebben Ive en ik ons verder voorbereid op de start om acht uur. Na gestempeld te hebben zijn we in een grote groep dwars door de stad vertrokken richting de eerste officiële klim op het lijstje, de Côte d'Embourg, een klimmetje van maximaal 7%. Dit bleek een opwarmertje te zijn voor wat ons deze dag nog te wachten zou staan.
In de Ardennen is namelijk geen meter vlak. Op deze eerste beklimming voelden de benen super goed aan en we waren in no time boven. Hierna ging het glooiend door naar de volgende beklimming, de Côte de Kin (max. 11%) hier werden ook de eerste foto's gemaakt. Ook deze klim ging super (voor een beginner).

De volgende beklimming op het lijstje zou nu nog zo'n dertig kilometer op zich laten wachten, de L'Ancienne Barrière, (max. 6%). Maar eerst was moest er nog ergens gestempeld en gesplist worden. Hier begonnen we ons toch een klein beetje zorgen te maken, we waren even bang dat we deze gemist hadden en dat we bezig waren om 170 km te fietsen. Gelukkig viel het mee, de stempelpost voor de 130 km kwam te voorschijn.

Na wat gegeten te hebben werd de weg vervolgd naar de volgende stempel- en verzorgingspost. Deze was boven op een bonusbeklimming (we mochten om een of andere reden de Rosier niet over). Le Champion had een verrassing in petto in de vorm van de Thier de Coo (max. 17%). Dit was een van de klimmetjes waar we onderweg in de auto voor waren gewaarschuwd, sommigen kenden deze namelijk al van de Waalse Pijl. De waarschuwing was terecht. Het eerste deel ging goed, mooi strak asfalt en niet te stijl. Maar het tweede deel door het bos was een verschrikking. Door de regen die in de week voor de tocht gevallen was, was de weg behoorlijk vochtig. Het probleem was dat je achterwiel door slipte als je ging staan om even een beetje aan te zetten. Bij de voor sommigen bekende bocht naar links richting Stavelot was de stempel- en verzorgingspost te vinden. Deze stond precies op de goede plek.

De bidons waren namelijk allebei leeg en iets te eten was ook meer dan welkom. Hier was mooi te zien wat deze beklimming deed met veel van de deelnemers, ik heb hier een heleboel synoniemen geleerd voor "wat een rot klim".

We dachten dat we er wel waren, maar deze bult bleek nog een hele tijd door te lopen richting Stavelot. Van Stavelot ging de route door richting Francorchamps waarbij de Côte de Haute Levée (max. 12%) nog even bedwongen moest worden. Na deze beklimming begonnen we hem toch wel een beetje te knijpen, heel geleidelijk kwam de beruchte Redoute dichterbij. Maar eerst was er nog de Côte de Maquisard (max. 9%). De volgende stap was een afdeling richting La Reid waar het even zoeken was naar iemand met een stempel. Hier kwamen we John en Jan ook al tegen. Ze boden ons aan om een stukje met ze me te fietsen. Dit hebben we welgeteld een kilometer geprobeerd. Het tempo was voor ons niet te volgen, dus we hebben ze laten fietsen en hebben ons zelf geestelijk een klein beetje voorbereid op de beklimming van de dag, de laatste zware beproeving, de Côte de la Redoute.

Na even te zijn opgehouden door een boer met een kar vol koeien achter de trekker zijn we er aan begonnen. Ik denk dat het een voordeel was dat ik niet wist waar ik aan begon en ik heb gewoon door getrapt tot ik boven was. Hier bleek de volgauto ook te staan. Eerst even een stempeltje, water en een appeltje gehaald en toen even uit staan blazen bij de volgauto. De sfeer op zo'n bult waar dan toch behoorlijk wat mensen staan om je aan te moedigen heeft wel iets bijzonders. Als je het dan ook fietsend haalt voet het wel aan als een overwinning op jezelf. Na de Redoute alleen nog de Côte de Hornay (max. 6%) die na de Redoute aanvoelde als vals plat kwamen we in een groepje van zo'n dertig man terecht en zijn we met behoorlijk snelheid richting Luik gereden.

Het enige tegenvallertje, als het zo genoemd mag worden, is dat je de hele dag in de frisse lucht fietst en dan de "Stinkstad" Luik in rijdt. Rond half vier waren we moe en voldaan bij de finish, waar iedereen binnen een marge van drie kwartier was aangekomen.
Al met al kijk ik terug op een geweldige fietsdag die zeker voor herhaling vatbaar is en die ik ook iedereen kan aanraden.

Wilfred