Niemand zegt dat je het moet doen, toch sta je om 04:30 uur op om te gaan fietsen in eigen land. De vorige avond wordt de tas ingepakt en wordt er vervolgens 10 x gekeken of alles er in zit wat je nodig hebt. Vervolgens ga je ook nog iets eerder dan gewoonlijk naar bed.
De volgende dag is snel aangebroken als de wekker gaat. Eerst nog een paar boterhammen naar binnen werken, de fiets voor de laatste keer inspecteren en alles in de bus laden. Om iets over half zes gaat de bus richting de Kamphal waar de eersten al klaar staan.
Tijdens het inladen van de bussen en auto krijgen we nog een regenbui over ons heen, maar dat mag de pret niet drukken. Om ongeveer 06:00 uur rijden we uit Wezep weg. De reis verloopt voorspoedig en bij het vaste tankstation aan de snelweg wordt nog een kop koffie gedronken en dan snel weer verder.

Dit jaar waren we met 12 personen: Henk, Gradus, Mies, Stefen, Bouke, John, Reinier, Gerrit, Henk, Wim, Marcel en ikzelf. Om ongeveer 08:15 uur zijn we in Geulle, waar we na een kleine omweg en een sterke afdaling bij de vaste parkeerplaats aankomen. We laden de bussen en auto uit en fietsen om 08:45 uur weg.

Voor mijzelf is het pas de derde keer dat ik in de heuvels fiets. Om in het ritme te komen in dit op en neergaande Zuid-Limburg valt dan ook niet mee. Bij de eerste heuvel moet ik de rest al laten gaan om op eigen tempo naar boven te fietsen. Dit zal de hele dag zo gaan, maar zoals beloofd staat de groep keurig bovenaan iedere beklimming te wachten. Het afdalen gaat ook nog niet zo snel, dus ook weer als laatste beneden, maar ook hier wordt rekening mee gehouden. Ook bij afslagen stonden er altijd wel een of meerderen te wachten, zodat we met z'n allen de juiste route bleven volgen.

De volgorde van de heuvels zoals in het clubblad vermeld staat, hebben we gefietst, met hier en daar nog enkele klimmetjes die geen naam hebben. Na ongeveer 3 uur fietsen begin ik aan de haarspeldbochten die omhoog gaan richting drielanden punt. Dit eerste gedeelte tot aan het drielanden punt was eigenlijk nog niet het zwaarste, dit moest nog komen. Bij het drielanden punt hebben we (gelukkig) een tijdje gezeten en koffie of iets anders met een lekkere vlaai of appelpunt met slagroom genuttigd en de bidons weer gevuld. Hier voelde ik al dat het na deze pauze nog wel zwaar zou worden voor mij.
Na deze stop zijn we de afdaling in gegaan en vrij snel hierna begonnen de wat steilere klimmetjes te komen. De eerste die vrij steil was, is de Kruisberg met direct daarna het Eyserbos met een steiging van 16% en 1.000m lang.

Na deze heuvels hadden we ong. 100 km afgelegd en begonnen mijn benen serieus pijn te doen bij slechts enkele procenten stijging. Na 30 km vanaf het drielanden punt nog een stop, hier nog een krentenbol naar binnen gewerkt en flink wat gedronken want nu kwam de Keutenberg. De eerste keer dat ik deze op ben geweest, is het fietsend niet gelukt, dit moest beter kunnen nam ik mezelf voor.

De aanloop naar deze steile heuvel was redelijk vlak, dus hier kon met weinig inspanning met de groep meegefietst worden om zodoende wat krachten te sparen voor de beruchte heuvel. Gelukt! Fietsend boven gekomen, een overwinning op mijzelf.

Na nog een aantal onbenoemde heuvels ging het richting Valkenburg waar de Cauberg nog wachte. Deze was na een intensieve tocht geen makkelijke voor mij, maar weer op de fiets gebleven. Nu afdalen en daarna door Oud Valkenburg gefietst. Dit is een mooie plaats met mooie gebouwen. Hierna ging het weer richting Geulle waar ons vervoer stond. Hier konden we ons wat verfrissen met meegenomen water in een tankje en ons omkleden om na het inladen van de auto's weer op weg te gaan naar Wezep.

De tocht zat erop, na 6 uur fietsen en een totaal van 148 km hebben we door dit prachtige heuvel landschap een totaal van 2.040 hoogte meters gefietst. Het was een prachtige tocht met aangename weersomstandigheden waarbij ik ondanks mijn soms pijnlijke benen toch nog van de mooie uitzichten en prachtige kastelen genoten heb. Ook het feit dat zowel de heen als terugreis van en naar Geulle als ook de fietstocht zelf zonder materiaal pech en ongelukken zijn verlopen, maakt deze Mergellandroute tot een onvergetelijke tocht.

Met wielergroet,

Ive Vinke