Om het Klassiekerbrevet te voltooien moest ik dit jaar nog 4 klassiekers volbrengen. De eerste was volgens de kenners ook gelijk de zwaarste, Parijs-Roubaix. Na enkele voorbereidende klassiekers was het 8 Juni dan zover. De reis er naar toe was in handen van Le Champion en met een bus vol deelnemers vertrokken we zaterdags naar Compiegne, een stadje zo'n 40 km boven Parijs. In de bus weer veel bekenden, wat op viel was dat bijna niemand de tocht eerder had gefietst en geen idee had wat ons te wachten stond. Kasseien zijn ons wel bekend maar hoe dichter we bij Parijs kwamen hoe glooiender het terrein werd, de aanloop naar de kasseien kon dus ook wel eens zwaar worden. Na een prima diner en een goede nachtrust gingen we zondagochtend met de bus naar de startlocatie. Snel de fiets klaar maken en gelukkig zag ik Andrea en Koos, waren op eigen gelegenheid afgereisd waarbij Koos zelfs de rit vanuit De Rijp op de fiets had afgelegd. Gerrit was die dag één van de drie bestuurders van de auto's die in geval van pech opgeroepen konden worden. Met z'n drieën zijn we gestart en al snel kwamen we in een groep die zeer vlot richting de eerste controleplek op 80 km reed. En inderdaad, over zeer glooiend terrein moesten we flink aan de bak.
Hoewel de groep behoorlijk de snelheid er in had konden we goed mee, je wordt toch uit de wind gehouden en de inspanning die je dan levert zal zo ongeveer gelijk zijn aan wanneer je alleen fiets. Bij de eerste controlepost hadden we dan ook 34 km gemiddeld. Na de noodzakelijk plichtplegingen op naar de eerste kasseienstrook op 100 km, deze werd met gejuich betreden maar direct gevolgd door waarschuwingskreten en glijpartijen, regen en modder hadden de kasseien verraderlijk glad gemaakt en veel fietsers gingen onderuit. Mijn voordeel was dat ik de cyclocross fiets met iets bredere bandjes eronder had en kon zelf vrij goed door fietsen. Ook de 2e en 3e kasseienstroken waren gevaarlijk maar daarna werd het stukken beter. In totaal 28 kasseienstroken hadden we voor de kiezen waarvan slechts een enkele goed te fietsen was en de rest van slecht tot zeer slecht. Je werd dan ook flink door elkaar geschud en je hoopte dat je zelf en de fiets heel bleef. Dit was gelukkig het geval en na 254 km is het een geweldige ervaring om de wielerbaan van Roubaix op te fietsen. Nog even flink aanzetten, je fietst niet voor niets op een wielerbaan en onder gejuich van de toeschouwers over de finish. Toch nog met een gemiddelde van 29 km per uur, de kasseien kosten je behoorlijk aan snelheid.
De 2e Klassieker maakte onderdeel uit van de Club 2-daagse, Gent Wevelgem. Zaterdags een opwarm rondje van circa 170 km door de mooiste delen van de Vlaamse Ardennen waarbij we ook nog een stukje Noord-Frankrijk hebben aangedaan. Enkele klimmetjes waaronder de Patersberg, waanden we ons weer even in de Ronde van Vlaanderen maar nu met uitstekende omstandigheden. Gent Wevelgem is onder de kenners de lichtste van alle Klassieker, er zitten ‘maar' 3 echte klimmetjes in waaronder de Kemmelerberg.
De tocht werd gekenmerkt door vooral de weersomstandigheden die de tocht zwaarder maakten dan verwacht. Enorm noodweer en dit 2 maal. Modderlawines en watervallen bemoeilijkten ons de doorgang en op de Kemmelerberg spoelden we zelfs zo het dorpje Kemmel binnen waar de Brandweer druk bezig was om het ondergelopen dorp weer bewoonbaar te maken. Ach ja, ook dit moet je een keer meemaken.
De laatste 2 klassiekers werden geheel door Le Champion georganiseerd tijdens het Klassiekerweekend. Beide tochten vanuit Parijs, de 1e naar Tours, de 2e naar Brussel. Voor beide tochten geldt dat de eerste kilometers over zwaar glooiend parcours werd afgelegd en daarna ook geen meter vlak was. Parijs-Tours gaat grotendeels over landbouwgebied maar het laatste gedeelte is toch weer bijzonder mooi. De Loire streek met kastelen en de rivier liet mooie plekjes zien en als je even de tijd had kon je hier leuk vertoeven. Wij hadden natuurlijk niet ruim de tijd, we moesten flink tegen de wind in trappen die we de gehele tocht van 265 km pal tegen hadden. Van tevoren wist ik al dat het deze tocht flink koersen zou worden, ook nu bekende fietsmaten van eerdere tochten en we kwamen niet om als ‘toerist' de tocht te fietsen, met natuurlijk alle respect voor de ‘langzamere' deelnemers want ook zij moesten natuurlijk én de afstand én tegen de wind de tocht volbrengen. De eerste 75 km hadden we met 30 km gemiddeld met z'n drieën afgelegd, eigenlijk met de hoop dat we na de start door de grote groep eerder opgepikt zouden worden om zo energie te sparen maar dit gebeurde pas na 75 km. Net voor de 1e controle werden we bijgehaald door een groep van circa 25 man. Met deze groep zijn we vervolgens doorgegaan waarbij een 10-tal fietsers de karavaan leidde.
Bij de 2e controle post, die oorspronkelijk bij een fantastisch mooi Kasteel zou zijn maar wat de Gendarmerie niet zo'n goed idee vond, waren er al een aantal afhakers. Zo'n 50 km voor de finish was er nog een klimmetje waarbij de rest ook afhaakte en met z'n vijven zijn we in flink tempo doorgefietst naar de finish. Uiteindelijk met 31,5 km gemiddeld de tocht afgelegd wat een zeer tevreden gevoel gaf maar natuurlijk ook zware benen.

Parijs Brussel hebben we ook met vrijwel hetzelfde groepje gefietst maar met de wind gelukkig een stuk gunstiger. Nu afgesproken om de gehele tocht bij elkaar te blijven en zo zijn we na een half uurtje bij de grote groep langzaam weggefietst, vandaag geen koers. De omgeving was een stuk mooier dan de vorige tocht en de 1e controle stop was binnen de kasteel muren van een pittoresk dorpje Haute Ville. Helaas was één van de jongens in een afdaling gevallen en moest hier afstappen om zijn elleboog in het ziekenhuis te laten verzorgen. Onder de indruk van dit ongeluk hebben we de tocht toch nog vlot volbracht en in Halle, net onder Brussel zijn we gefinisht. In het plaatselijk sportcentrum gezellig nagekletst, gedoucht en genoten van een waanzinnig lekkere pasta zijn we om 20.00 uur weer afgereisd naar Nederland. Tegen 22.30 uur terug in Vianen en met de auto naar huis, gewaarschuwd voor de snelheid na Parijs-Roubaix waar ik na 2 weken nog een leuk souvenirtje aan over hield, rij toch nooit te hard!, lag ik om 00.00 uur voldaan in bed met de wetenschap dat ik het brevet heb gehaald. Met dank aan iedereen die me in de voorbereidingen en tijdens de tochten hebben geholpen.

Op maar nieuwe uitdagingen.

Bouke Bunink.