De 29e IJsselmeermarathon werd op 10 juni verreden. Voordat het zover was werd er al veel over gesproken zoals: een verschrikkelijk lange tocht, alles gaat je zeer doen, eigenlijke is het een saaie tocht maar vooral ook dat je deze tocht zeker een keer moet hebben gefietst. Na veel twijfels besluit ik om toch maar eens mee te gaan. Zo begin ik op 10 juni (na 2 slapeloze nachten) aan mijn eerste IJsselmeermarathon. We sluiten ons 's morgens vanaf de Maranatha kerk op 't Loo aan bij de groep uit Wezep. Het is dan iets over vijf . Bij de rotonde van 't Harde sluiten nog 2 personen aan. Zo gaan we met 11 mannen en 4 vrouwen op weg. Op weg was eigenlijk letterlijk bedoeld maar dat was van korte duur want de politie dirigeerde ons al direct naar het fietspad . Wijselijk zijn we dan maar ook op het fietspad gebleven. Ik kon me nooit voorstellen dat het leuk zou zijn om 's morgens vroeg rond 5 uur al op de fiets te moeten zitten. Ik had me vergist want het was zo lekker stil en rustig dat ik dacht dit moest ik eigenlijk vaker doen ( maar niet heus). Zo waren we voor mijn gevoel al erg snel bij de eerste stop ergens langs de kant van de weg. Daarna toerden we verder. Net toen vanaf het fietspad langs het Amsterdam-Rijnkanaal kwamen brak er een moer van Simons zadel. Zo zonder zadel fietst niet zo prettig dus werd er contact gelegd met de volgauto. Simon moest staande fietsend de brug over. Over de brug stond de volgauto en de zadel werd gerepareerd. Zo dat zat beter! De volgende stop was in Monnickendam. Hier dronken we koffie en aten we appeltaart. De temperatuur begon al mooi op te lopen en er stond al een aardig briesje. Daarna ging de reis richting afsluitdijk. Onderweg waren mooie vergezichten van water, weilanden, kleine dorpjes. Ergens vlak voor de afsluitdijk stopten we nog voor korte pauze. Toen kwam de afsluitdijk. Het waaide behoorlijk hard en we hadden de wind tegen of schuin tegen. Nou die afsluitdijk vond ik niks aan. Een groot lang stuk van 30 km. en naast je een autoweg met jakkerende auto's en voor de rest water. Op de afsluitdijk werden 2 jonge dames in bikini op een straal water uit de bidon van Peter getrakteerd (of was het dorstlesser). Uiteindelijk overleefden we allemaal de afsluitdijk en gingen alweer richting Makkum. Dit stukje vanaf de afsluitdijk naar Makkum vond ik persoonlijk het lastigste stuk.
Er stond best veel wind en er fietste twee kanjers op kop die de wind voor een briesje hielden. Gelukkig was dit maar een klein stukje want we waren alweer in Makkum. Hier konden we even goed uitrusten en wat eten. We lieten ons de broodjes kroket, tosti's en broodjes gezond goed smaken. Nu had ik me laten vertellen dat het stuk vanaf Makkum het lastigste stuk was. Je denkt dat je er bijna bent maar je moet nog een heel eind ( 100 km of zo iets). Dat lastige vond ik nog wel mee vallen. Ik voelde me nog behoorlijk fit, geen zere billen, geen zere schouders en geen zere benen. Dus mijn gevoel zegt dat het goed gaat komen. Als er niks geks gaat gebeuren ga ik deze tocht uitfietsen (zoiets heet beginners geluk!). Onderweg wordt er heel wat afgeouwehoerd. Voor degene die het nog niet wisten Martijn Veluwenkamp heeft een vriendin en Mies maakte wel eens ergens een hanekam. Voor verdere details moet je bij de betreffende personen zijn Ook zie ik nu steeds meer mensen met hun schouders bewegen, billen die van het zadel gaan en weer voorzichtig op het zadel worden terug geplaatst. Als je achteraan fietst, is dit een mooi schouwspel. Hierna arriveren wij in Lemmer. Het blijkt dat Simon nu wel erg veel last van zijn maag heeft. Hij ziet behoorlijk pips. Daarna gaan we richting Ens waar we het thuisfront kunnen bellen dat we er aankomen. En dan komen we steeds dichter bij huis. Mijn nek voelt nu niet zo soepel meer aan en doet pijn. Net als we aan het eind van de Polweg zijn krijgt Andrea op de valreep nog een lekke band. Maar dat is snel verholpen en nu mogen John en ik nog eventjes op kop omdat wij voor de eerste keer deze tocht fietsen. Dat doen we dan ook met overgave. In Wezep aangekomen worden we warm onthaald door familie en bekenden. We hebben allemaal onze missie volbracht en deze tocht kan weer in de boeken. Volgens deskundigen was dit een zware tocht vanwege de hoge temperatuur en de wind die we vanaf de afsluitdijk steeds tegen hadden. Persoonlijk vond ik dat het goed te doen was, de tocht is lang maar zeker niet saai en ja je krijgt wel ergens last van hetzij je billen, nek, schouder of rug maar dat gaat allemaal vanzelf weer over. En je moet deze tocht zeker één keer hebben gefietst........... dus ( Jan en Gerrit) dat heb ik nu gedaan!!

Gegroet de blonde dame uit Suriname